26-04 The Magic Kingdom

De wekker hoefde niet te worden gezet. Om 4 uur was ik al wakker en ik heb nog tot een uur of vijf kunnen doezelen. Maar daarna was de hele familie wakker.

Er werd een bordje cornflakes genuttigd. We hadden verschillende pakjes, dus Elora en ik deelde er ieder een, zo hadden we meer smaken. Daarna wilden we op pad. We waren veel te vroeg en besloten een donut te halen bij de Krispy Kreme’s. (die wat tegen vielen om eerlijk te zijn)

Toen was het tijd voor Disney World. Vrolijk zingend zaten we in de auto. Het voelde heerlijk om weer door de ingang te rijden. Tja, we missen de Disney Magie wel een beetje in het huisje. Al is de aparte kamer voor Elora wel erg fijn.

We waren veel te vroeg en moesten de monorail nemen die langs de hotels ging. Geen probleem. Zippedeedooda-end huppelden we naar boven.  We beseften ons dat we de handtekeningen boekjes waren vergeten en kochten er nog snel een. Samen met een 5 tal pennen (want, 5 voor 5 dollar was goed te doen voor zulke leuke pennen, en ik heb er ook 2 uitgekozen van Jack Skellington, want stiekem ben ik ook een klein kind)

Een klein kwartier later stonden we voor de ingang en konden we na dat we onze tassen hadden laten checken, naar het eerste stukje. Het duurde even, en eigenlijk was het weer net iets te lang wachten voor Elora, die er echt zo’n zin in had. Ze vroeg om de 2 minuten hoe lang het nog duurde, tot ik het haar verbood om het nog eens te vragen *grinnik*. Toen keek ze alleen maar zuchtend naar de klok. Tot overmaat van ramp ging er iets mis met de opening ceremony en kwam de trein wat later aan. Maar toen hij er was, was het ook echt feest.

Traditie getrouw mocht Elora op Daan’s nek. Ze vond het geweldig en ik voelde stiekem weer die natte ogen van me.

Ons eerste doel was naar het nieuwe ritje van Ariel... maar die was helaas gesloten. Dan maar een fastpass... en die was aan de andere kant van Fantasy land. Peter Pan werd onze eerste rit en daarna Winnie the Pooh. Elora genoot. Ik merk dat ze toch wat groter nu is.

Onze passen voor Ariel waren bijna geldig, maar we liepen langs Gaston’s pub en moesten daar even de Lefew’s brew proeven en we namen er een ‘shank’ bij om te delen (heerlijk hoor)

Elora mocht met Gaston op de foto, die echt geweldig was.

“Zo nu is je boekje tenminste wat waard,” zei Gaston jolig, toen hij zijn handtekening er inzette. We konden smakelijk om hem lachen. Ik vind sowieso de villains veel leuker dan de helden. Elora stond er wat schaapachtig bij.

Op naar Ariel, want het was inmiddels al na elven. Wat was dat een gave rit. Het was het alles waard!! Na Ariel nog even snel in het spookhuis en toen was het al middag en werd het park erg druk en heel heet, dus zijn we naar huis gegaan om even te gaan slapen.

Het is drukker dan begin December en drukker dan we gewend zijn. De hitte helpt ook niet meer, en mijn voeten zitten NU al onder de blaren. Helaas, ben ik al aan het strompelen dus. Maar ja, hoort er ook bij.

Slapen deed Elora niet, en we zijn die avond alleen uit eten geweest bij de Olive Garden. Het was weer lekker, maar minder spectaculair als ik me herinnerde.

Het werd een vroege avond, want ons kind was moe.

25-04 Van Atlanta naar Orlando.

Om een uur of vier waren we allemaal wakker. Prima, want dan konden we mooi op tijd vertrekken. We waren gebrand om naar Orlando te gaan. Er werden nog even wat dingen uit de koffers gehaald en toen waren we klaar om te gaan.

De laatste reis cadeautjes zaten in de Trunki, die ik open op de achterbank legde. De Tomtom werd ingesteld (wat een geweldige aankoop was dat, de kaart van de gehele US!) en we konden gaan.

Eerst nog even een Mac ontbijtje, waar Daan en Elora een groot ontbijt met pannenkoeken, biscuits, eieren en een worstje wat meer op een hamburger leek. Ik had een of andere spannende contraption die op een egg mcMuffin leek, maar toch ook weer niet. De Chocomelk was zo vies dat we die maar weg hebben gegooid.

Het was nog donker toen we uit Atlanta vertrokken en heb bleef lang donker ook, we waren er vroeg bij.

Een aantal keer zijn we onderweg gestopt. Er was in Atlanta nog veel te doen, maar het eerste stuk Orlando waren er maar weinig stop plekjes.

De reis was net iets te lang voor Elora. Ze werd wat draai konterig en ook erg druk van het lange stil zitten, dus die kwebbel van haar stond uren lang maar niet stil. Soms werden we er een beetje gek van. Omkopen met cadeau’s hielp een beetje, maar ze wilde gewoon veel aanspraak. Niet dat ze verder ongezellig was hoor, gewoon heel druk. Ga maar eens 8 uur met Donkey (Shrek) in een auto zitten... dan begrijp je wat ik bedoel.

We kwamen veel te vroeg in Orlando aan en besloten maar even naar de Mall te gaan. Daar heeft Elora wat van haar spaargeld op gemaakt. Ze had behoorlijk wat bij haar en kreeg voor ze weg ging nog 50,- euro van een collega van Daan. Een Rapunzel (knuffel pop) en een Merida barbie waren haar buit. Ik kocht wat parfum in (ja de laatste lading Parfum was vorige keer in Florida, ik ben erg zuinig) en daarna besloten we om naar de Walmart te gaan. Wat hebben ze daar toch veel. Een paar leuke shirts voor Daan en voor mij en we hadden weer de buit binnen.

Inmiddels was het bijna 16:00 en konden we naar het huisje gaan. Het hek was al open en het huisje zo gevonden. Wel lekker hoor, dat we voor de deur kunnen parkeren. Tot onze schrik vonden we ons pakketje (met de ipod) zomaar voor onze deur. Er zit hier geen brievenbus in, dus de postbode had het op de stoep gegooid... lekker dan.

Het huisje was een stuk groter dan ik in gedachten had. Poeh wat een ruimte. Prinsheerlijk stortten we ons op de bank neer. De boodschappen werden uitgepakt en we gingen nog even een hapje eten. De bestemming werd Longhorns, waar we heerlijk hebben getafeld. Elora kon geen tv op haar kamer kijken, alleen de tv beneden doet het. En de tekenfilms zijn wat triest, want het is voornamelijk gelovig. Niet helemaal ons ding dus. De Wii is wel erg leuk. 

Morgen staat de eerste Disney dag in Magic Kingdom op de lijst. We hebben er zin in!

24-04 de Reis

De wekker ging al vroeg, maar dat maakte niet zo veel uit, want wakker was ik toch al. Na een wat rusteloze nacht, waarbij ik om het uur wel wakker schoot en vervolgens ook lang wakker bleef, was ik eigenlijk blij dat de wekker afging en de dag zou beginnen.

We hadden Elora nog niet verteld dat het vandaag toch echt ging gebeuren en we op reis zouden gaan. Elora wist van niets en met ons meest onschuldige gezichten zetten we haar op school af. Wel hadden we haar voorbereid dat wij haar zouden ophalen en niet haar oma. Stiekem was ze daar een beetje verdrietig om, maar toen we haar beloofden dat we er een speciale dag van zouden maken was het verdriet snel vergeten.

Nadat we Elora op school afzetten, konden Daan en ik nog mooi even de laatste boodschappen doen.  Olijk renden we de binnenstad van Zoetermeer door. De reis kriebels begonnen toe te slaan... en bij mij ook de reis zenuwen. Oh dat IPBen (indien plaats beschikbaar) is gewoon niet voor mensen zoals ik besteed.

Ook besloot ik dat ik de ipod die ik had besteld (veel goedkoper daar in Amerika) zou afzeggen. Het zat me niet lekker dat ik niet wist wanneer hij aankwam. Natuurlijk toen ik hem wilde cancellen kreeg ik net een mailtje binnen dat hij al verzonden was. Vrijdag zou hij aankomen... tja, dat moet dan maar. We konden er toch niets meer aan doen. En vrijdag zouden we al in het huisje zijn.

Het huisje had ik een dagje eerder geboekt, want we gingen immers een dagje eerder weg. Helemaal leuk, maar toch bleef die stomme vlucht wel een beetje in mijn achterhoofd.

Om half twaalf gingen we Elora ophalen. Zoals gewoonlijk duurde het even voor ze buiten was, en ik stond al heen en weer te hupsen, van een been op het andere, met de Trunki in mijn hand. De vlinders gierde door mijn lichaam. Eindelijk zag ik het vrolijke gezicht van mijn dochter.

“Wat gaan we vandaag doen mam?” was het eerste wat ze me vroeg. Haar blauwe ogen keken me nieuwsgierig aan.

“Kijk eens wat ik bij me heb,” zei ik en ik hield de Trunki omhoog.

“Trunki?” ze keek me verbaasd aan.

“En waar hebben we die voor nodig?” vroeg ik. Haar gezicht begon te stralen.

“Voor vakantie,” riep mijn dochter spontaan. “Gaan we morgen op vakantie?” Ik schudde mijn hoofd.

“We gaan vandaag!”

“Vandaag?”
Daarna heb ik geen zinnig woord meer uit mijn kind kunnen krijgen. Ze huppelde, sprong, dansde en zong. In de auto was het ook net een stuiterbal.

Eerst hebben we nog even bij de van der Valk in Nootdorp gegeten, om alvast een beetje vakantie te vieren. En Elora had beren honger. Daarna zijn we naar het vliegveld gereden.

“Er zijn 17 Ibers” zei de mevrouw achter de balie, “Jullie zijn nummer 13, 14 en 15 op de lijst. Er staan er nog 2 onder jullie.” De moed zakte me in de schoenen. 17?? Oh jee, daar hadden we niet op gerekend. “Ik kan niets beloven,” zei de mevrouw vriendelijk, “maar het ziet er goed uit hoor, want er zijn nu nog 25 plaatsen.” Tja, maar we wisten het natuurlijk niet. Ik had al zo’n vreselijk vermoeden dat we niet bij elkaar konden zitten. En ik moest netjes tot boarding wachten om te horen of we mee konden. Wat een vervelend gevoel.

Bij de boarding zaten twee vreselijk lieve dames, die heel serieus op het schermpje zaten te kijken.

“Is er nog plek voor ons?” Piepte ik wat onzeker. De dames keken me verbaasd aan.

“Ja hoor, mee kunnen jullie sowieso,” zei er één, “Maar we willen even kijken of we jullie ook naast elkaar kunnen krijgen.”

“Ze spelen nu stoelen tetris,” grinnikte Daan en de dames knikten en lachten met hem mee.

 Opgelucht haalde ik adem. We gingen mee, hoera!!

Elora werd in een pyjama gehesen in het toilet door mij, en toen hadden we even drama. Daan had Hef en Bun (de twee knuffels waar Elora echt niet zonder kan) in de koffer gepakt en die zaten in het ruim... OEI. Daar kwamen de tranen. En we hadden ook geen andere knuffel.

En toen we eenmaal mochten boarden, kregen we te horen dat we naast elkaar zaten. En nog in comfort economy, dus ook nog een kleine upgrade. Holadijee, onze reis kon niet meer stuk!

Het was een lange vlucht (10 uur, want het vliegtuig moest wat om) maar Elora heeft zich als een ster gedragen. En dat terwijl het laat was (we gingen pas 17:15 vertrekken met de vertraging) en ze heeft maar 2 ½ uur geslapen. Wel heeft ze lief gespeeld. Mijn kind is een echte heldin.

In het boekje van de KLM zagen we een mooi Nijntje knuffeltje, dus dachten we het knuffel drama op te kunnen lossen. Helaas waren de twee exemplaren aan boord precies voor onze neus weg gekaapt. Even vond ik het erg wrang, want de meisjes die ze kregen waren zeker 2x zo oud als Elora en hadden zelf al heel veel knuffels bij zich. Maar volgen mij spaarden ze de nijntje knuffels, en voor Elora was het gewoon even een noodoplossing geweest, dus ergens begreep ik het ook wel weer. En dus heb ik maar een knuffel bij elkaar ge-Macguyvered. Van het zachte etuitje van de Trunki heb ik een slaap knuffel gemaakt. Gevuld met sokken, servetjes en alles wat ik kon vinden wat zacht was, hebben we er best een leuke knuffel uit kunnen fabriceren.

Ondertussen heb ik heerlijk film kunnen kijken. Ik geloof dat de eerste Jake and the Robot heette (kan dat ik de titel helemaal fout heb) wat ik een sympatiek verhaal vond, maar niet bijzonder spannend. De tweede was Life of PI, die ik een stuk mooier vond dan ik had verwacht. Indrukwekkend verhaal en ik heb ook nog the perks of being a wallflower gekeken. Eigenlijk allemaal niet de type films die ik normaal zou kiezen, maar deze had ik nog niet gezien.

De aankomst in Atlanta was geweldig. Een stuk minder ‘onvriendelijk’ dan hoe het normaal in Orlando er aan toe gaat. Ik vond het wel prima zo. De mevrouw van de douane was ontzettend vriendelijk en het was ook makkelijk om onze koffers op te halen en de auto was ook zo gevonden. Het kiezen ging wat moeilijker. Het werd een zilveren Nissan primera (geloof ik) die Elora koos.

We moesten wel bij betalen, want de auto die ons beloofd was, zat niet in de catagorie meer. Dat vond ik niet zo netjes, want beloofd is beloofd... maar zo werkt het niet in Amerika, dan heb je gewoon pech. Dus dokken, anders zaten we in een tweedeurs koekblik. We kregen wel een grotere dan waar we voor betaalden. Dus dat was wel weer aardig.

En zo gingen we op weg. 5:00 Nederlandse tijd kwamen we bij een ietwat ranzige Motel 6 aan. Op het plaatje zag het er mooier uit toen ik had geboekt, en ook de reviews kun je dus niet altijd vertrouwen. Maar goed, het was een kamer en we verbleven er maar 1 nacht, dus het was prima.

Elora mocht bij Daan in bed en ik had een bed voor mij alleen. Het was een lange en vermoeiende dag en Elora merkte nog op dat ze die ochtend gewoon nog op school was geweest. Daar moesten we allemaal inderdaad wat om lachen. Het licht ging al snel bij iedereen uit.

23-04 Laatste dag

Laatste dag

En dan tel je ineens niet meer in dagen af, maar in uren. Morgen, rond deze tijd, zitten we al 5 ½ uur in het vliegtuig (en beginnen we het waarschijnlijk een beetje zat te worden. Zal Elora dan al in slaap gevallen zijn? Of is ze net zo hyper als vorige keer, en is ze het leeuwendeel van de vlucht wakker? Ik hoop het niet.

We vliegen met KLM. Ik weet *bijna* zeker dat het echt gaat gebeuren morgen, want er zijn nog veel stoelen vrij. De vlucht staat op ‘groen’ zoals Daan dat zo mooi noemt. Een groene smiley glimlacht ons tegemoet.

De koffers zijn bijna gepakt. We moeten morgen nog even wat lekkers halen voor een Amerikaanse vriendin en nog wat andere kleinigheden. Er staan al veel vinkjes op ons lijstje. Een aantal dingen kopen we daar. Morgen nog even de laatste dingen opruimen en schoonmaken en de sleutel bij de buren afgooien.

Het wordt spannend, want ik weet niet of we wel bij elkaar kunnen zitten. Misschien zitten we wel naast een vreemde?

We komen voor ons gevoel heel laat aan in de nacht, dus ik hoop dat we niet al te moe en suf zijn. We moeten namelijk eerst nog de auto ophalen, dat wordt vast ook een uitdaging en dan moeten we de Motel 6 vinden. Gaat vast lukken allemaal.

Kijken of we de nacht door kunnen komen zonder al te veel piekerijtjes. We moeten uitrusten, want morgen wordt een hele, hele lange dag!

 

 

 

19-04, nog 5 nachtjes

Nog 5 dagen en het gaat ineens hard. Het was even spannend, want het liep niet zo lekker met onze Esta. Hij liet even op zich wachten (zo’n dag of vijf, met het weekend erbij) maar nu zijn we toch echt goedgekeurd om naar de US te reizen.

De lichten staan op groen voor onze Woensdag vlucht, en het kan bijna niet of we gaan gewoon mee. Tenzij er ineens een heel bedrijf gaat meevliegen, maar laten we maar hopen dat we dat scenario niet voorbij zullen zien komen. De terugreis ziet er minder rooskleurig uit, maar dat zijn zorgen voor morgen :P

De auto is gehuurd (al moeten we de tijden nog een beetje aanpassen) en in Atlanta slapen we een nachtje in Motel 6, vlak bij het vliegveld.  Ook heb ik Clement gemaild dat we een dagje eerder komen naar het huisje (wel duur hoor, een nachtje extra, maar het moet maar) Zo kunnen we op vrijdag al lekker naar Magic Kingdom gaan, ipv Zaterdag.

De koffers moeten nog gepakt. Dat is vrij laat voor mij, maar ik heb het zo druk met mijn werk, dat ik eigenlijk niet zo veel tijd heb voor ‘voorpret’.

We hebben er in ieder geval zin in. Ik ben benieuwd naar het gezicht van Elora als we haar uit school gaan halen, woensdag. Ze weet nog niet dat we dan al gaan, zij denkt nog 2 ½ week. Ik hoop dat ze het leuk vindt, en niet al te erg schrikt.

25-03 gure wind

Buiten stormt het en ik ril al bij de gedachten als ik eruit moet. Toen George R.R. Martin schreef “Winter is coming”, wist ik niet dat ook Nederland moest lijden onder een tien jarige winter. We zijn het koude weer helemaal zat. Niets mis met sneeuw hoor, in de winter. Het is nu lente en ik wil dat de winter opzout, om het maar even grof te zeggen.

Verder gaat hier alles zijn gangetje, maar we zijn aan vakantie toe en HOE! Gelukkig staat de teller nog maar op 30 dagen, dat is wel te overzien. Als we tenminste mee kunnen dan! Want dat blijft maar de vraag.

De auto hebben we nog niet geregeld en ik durf ook nog geen hotel in Atlanta te regelen, want… ik heb geen idee welke dag we gaan aankomen… Allemaal dingen waar ik niet zo heel vrolijk van wordt.

Onze townhouse is wel netjes betaald. Misschien moeten we ook in Orlando nog een nachtje een hotel boeken, we zien het allemaal wel. Het word een ad hoc beslissing. Want daar ben ik heel goed in, ben beslist geen neuroot of zo… nee hoor, *ik* niet… *zenuwachtig stuiptrekje rond mijn rechter oog*

De belastingen hebben ook een grote hap uit mijn vakantie spaarpot genomen. En ook alle rekeningen uit het nieuwe jaar. Ja we krijgen het allemaal terug, maar pas na de vakantie, dus dat is wel balen. Maar goed, we overleven het wel. In het ergste geval zeggen we wat van onze reserveringen af, maar ik denk niet dat het zo ver zal komen.

De vliegtuig cadeautjes waren ook bijna op (tja, rapport, Elora die haar A diploma haalt, het ging hard) dus we hebben er nog een paar lalaloopsies bij gehaald en daar kan ze mooi zoet mee zijn in het vliegtuig.

Ik ben nog even aan het puzzelen met de handbagage. Want we hebben een goede rugzak van Daan en Elora heeft haar trunki. Maar we moeten ook een autostoeltje meenemen. Daar had ik een ideale oplossing voor: trunki autostoeltje. Kan mooi meegenomen worden als rugtas en fungeert ook als autostoel.. ideaal… maar de werkelijkheid is toch wat anders. Het rugzak gedeelte is niet heel erg groot en dus niet heel handig als handbagage. Hmmm… maar we hebben wel een autostoeltje nodig. En dit is niet iets wat je op de band legt. Voor in de koffer vind ik hem veel te groot… ruimte is heilig sinds je maar 1 koffer per persoon mag mee zeulen.

Elora’s Trunki koffer opofferen is ook geen optie. Maar even kijken wat we allemaal mee willen nemen in het vliegtuig zelf en misschien valt het hartstikke mee… laten we het hopen.

Het is allemaal wat chaotischer dit jaar. We zijn druk met van alles en nog wat bezig. Ik heb het erg druk met mijn schrijven. Het liefst zou ik mijn novella nog voor ons vertrek uitbrengen, maar of me dat gaat lukken, dat weet ik nog niet. Ik ben er hard mee bezig in ieder geval. Momenteel zit ik in de edit fase, wat nou niet bepaald mijn favoriete fase is. Het hoort er allemaal bij… nog 30 dagen *zwijmel* dan kan ik alles los laten.

 

23-03 Disney Brunch

 Vrienden van ons gaan rond dezelfde tijd naar Orlando toe. Natuurlijk gaan we daar ook afspreken, dus dat wordt helemaal gezellig.

Het leuke is, dat je ook samen voorpret kunt hebben. Zo werden wij uitgenodigd voor een pre-Disney Brunch. Heel spectaculair, kan ik je vertellen, want het deed niet onder aan ‘echt disney eten’. Het was allemaal zalig, van chocolate apples, cinnamon buns en mickey oreo’s tot bacon, sausage and eggs and strawberry soup. Het stond er allemaal! Zelfs rice crispy treats met Mickey oren.

Elora heeft meer gegeten dan twee volwassenen bij elkaar. Mijn hemel wat kan dat kind bunkeren zeg. En ze genoot net zo erg van de worstjes en ei, als ze van de chocolade appel deed.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was werd Elora verwend met een vreselijk leuk t-shirt. Ze was er helemaal weg van.

Het was gezellig en we konden lekker praten over onze bestemming. Onze vrienden maken deze reis voor het eerst en dat is zo ontzettend spannend. Ik kan me de eerste keer van Daan en Elora nog goed voor de geest halen, wat was dat bijzonder.

Onze dochters hebben ook heerlijk kunnen spelen met elkaar. Elora liet nog even een cameo van Rapunzel voorbij komen.

Het was een heerlijke middag, zowel gezellig als heel erg smakelijk.